Tbilisi — gruzińskie wino, siarkowe łaźnie i widoki na Kaukaz

Gruzja jest uznawana za kolebkę winiarstwa — archeolodzy datują ślady produkcji wina na tych terenach na ponad 8000 lat, co czyni ją najstarszym udokumentowanym regionem winiarskim świata. Tradycyjna metoda fermentacji w glinianych naczyniach kwewri jest dziś wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Tbilisi, stolica kraju, łączy tę starożytną tradycję z zaskakująco żywą, alternatywną sceną kulturalną — kluby techno w dawnych fabrykach sąsiadują tu z XIX-wieczną architekturą i średniowieczną twierdzą górującą nad miastem.

Dzielnica Abanotubani, znana z siarkowych łaźni termalnych, to jedno z najstarszych miejsc w mieście — kąpiel w gorących źródłach siarkowych była praktykowana tu od czasów, gdy według legendy właśnie w tym miejscu założono Tbilisi. Twierdza Narikala, górująca nad łaźniami, oferuje najlepszą panoramę na Stare Miasto i rzekę Kurę.

Warto poświęcić dzień na wyjazd w Kaukaz — region Kazbegi, z widokiem na górę Kazbek i XIV-wieczny kościół Gergeti Trinity na wzgórzu, leży około trzech godzin drogi od stolicy i pokazuje zupełnie inne oblicze Gruzji niż miejskie Tbilisi.

Gruzja jest jednym z tańszych kierunków w Europie — nocleg w dobrym hotelu w centrum Tbilisi to koszt od 120 do 250 złotych za dobę dla dwóch osób, a obiad w lokalnej restauracji z chinkali i chaczapuri — 20–35 złotych na osobę. Kąpiel w siarkowej łaźni kosztuje od około 15 do 60 dolarów, w zależności od tego, czy wybiera się basen publiczny czy prywatną komnatę.

Wycieczka w region Kazbegi zorganizowanym transportem współdzielonym, tak zwaną marszrutką, to koszt rzędu 40–60 złotych w obie strony — znacznie taniej niż prywatny transfer, choć mniej komfortowo.

Tbilisi sprawdza się jako baza wypadowa na kilka dni w góry, ale samo miasto — z winiarniami, łaźniami i starą architekturą — spokojnie wypełnia dwa, trzy dni zwiedzania.