Tajlandia: dlaczego to najpiękniejsze miejsce na wakacje, jakie znajdziesz

Trudno wskazać drugi kraj, w którym w ciągu jednego wyjazdu da się leżeć na białej plaży otoczonej wapiennymi klifami, wspinać po górskich ścieżkach wśród mgieł, zwiedzać złote świątynie i zjeść kolację za równowartość dziesięciu złotych — a wszystko to bez uszczerbku na jakości. Tajlandia od lat zajmuje czołowe miejsca w rankingach najchętniej odwiedzanych krajów Azji Południowo-Wschodniej i nie jest to przypadek: to kierunek, który równie dobrze sprawdza się na romantyczny miesiąc miodowy, rodzinny wypoczynek z dziećmi, jak i na miesiąc pracy zdalnej z laptopem na tarasie z widokiem na ocean.

Wybrzeże Andamańskie na zachodzie kraju to prawdopodobnie najbardziej fotogeniczny fragment Azji. Krabi, Ao Nang i archipelag Phi Phi słyną z pionowych wapiennych formacji wyrastających prosto z turkusowej wody — to właśnie tu, w zatoce Maya Bay, kręcono „Plażę” z Leonardo DiCaprio. Nieco dalej na północ leżą Wyspy Similan, uznawane za jedno z dziesięciu najlepszych miejsc do nurkowania na świecie, z widocznością sięgającą 30 metrów i rafami pełnymi żółwi morskich oraz mant. Dla tych, którzy szukają spokojniejszego klimatu, dobrym wyborem jest Koh Lanta lub mniej zatłoczona Koh Yao Noi, skąd widać zachody słońca nad Phuketem bez tłumu turystów w kadrze.

Bangkok bywa dla przyjezdnych szokiem — to metropolia licząca ponad dziesięć milionów mieszkańców, gdzie neony centrów handlowych sąsiadują z pozłacanymi dachami świątyń sprzed kilkuset lat. Wat Arun, czyli Świątynia Świtu, najlepiej prezentuje się o zachodzie słońca z drugiego brzegu rzeki Chao Phraya, kiedy jej porcelanowa mozaika mieni się w ostatnich promieniach dnia. Warto też zajrzeć do Wat Pho z 46-metrowym posągiem leżącego Buddy oraz na Wat Phra Kaew na terenie Wielkiego Pałacu Królewskiego. Wieczorem miasto zmienia rytm — targi nocne w Chinatown i bary na dachach wieżowców w dzielnicy Sukhumvit pokazują zupełnie inne, energetyczne oblicze stolicy.

Zupełnie inne oblicze kraju pokazuje północ. Chiang Mai, dawna stolica królestwa Lanna, leży w otoczeniu zalesionych gór i jest punktem wyjścia do trekkingów, spływów bambusowymi tratwami i odwiedzin etycznych schronisk dla słoni, gdzie zwierzęta można obserwować i karmić bez jazdy na ich grzbietach. Nad miastem góruje Wat Phra That Doi Suthep — świątynia na szczycie góry, do której prowadzi 306 schodów strzeżonych przez rzeźby wielogłowych węży naga. W listopadzie i grudniu region przyciąga dodatkowo chłodniejszym, wręcz górskim klimatem — temperatury w nocy potrafią spaść nawet do kilkunastu stopni, co jest sporym zaskoczeniem dla osób kojarzących Tajlandię wyłącznie z tropikalnym upałem.

Kuchnia tajska to osobny powód, dla którego warto się tu wybrać. Pad thai, zupa tom yum goong, curry massaman czy mango sticky rice kosztują na ulicznych stoiskach zwykle równowartość 6–12 złotych za porcję, a smak często bije na głowę dania serwowane w europejskich restauracjach tajskich. Warto wstać wcześnie i odwiedzić pływający targ — Damnoen Saduak pod Bangkokiem czy mniejszy, bardziej autentyczny Amphawa, gdzie sprzedawczynie w tradycyjnych kapeluszach wciąż handlują owocami i gotowanymi na łódkach daniami prosto z wody.

Tajlandię od dekad nazywa się „Krainą Uśmiechu” i to nie jest tylko hasło z folderu biura podróży. Buddyzm, wyznawany przez ponad 90 procent mieszkańców, przekłada się na codzienną życzliwość i spokój, który udziela się też turystom. Warto trafić na jedno z wielkich świąt: Songkran w połowie kwietnia to tajski Nowy Rok obchodzony jako trzydniowa bitwa wodna na ulicach całego kraju, a Loy Krathong w listopadzie, kiedy tysiące papierowych łódeczek z kwiatami i świecami spływają nocą po rzekach, należy do najbardziej wzruszających widoków, jakie można zobaczyć w Azji.

Poza plażami i miastami kraj oferuje zaskakująco dziką przyrodę. Park Narodowy Khao Sok chroni jeden z najstarszych lasów deszczowych świata, starszy od Amazonii, z jeziorem Cheow Lan otoczonym wapiennymi wieżami przypominającymi Guilin w Chinach. Na wschodnim wybrzeżu, w rejonie Koh Tao, znajdują się jedne z najtańszych na świecie kursów nurkowania z certyfikatem PADI, a wodospady takie jak Erawan w prowincji Kanchanaburi, z siedmioma kaskadami spadającymi do szmaragdowych basenów, są celem popularnych jednodniowych wycieczek z Bangkoku.

To wszystko przy budżecie, który w Europie kojarzy się raczej z tanim city breakiem niż z trzytygodniowym wyjazdem. Nocleg w przyzwoitym hotelu na wyspie to wydatek rzędu 100–200 złotych za dobę, masaż tajski w salonie kosztuje 30–50 złotych za godzinę, a wewnętrzny lot z Bangkoku na Phuket można znaleźć za mniej niż 150 złotych. Jednocześnie kraj oferuje też skrajnie luksusowy segment — pięciogwiazdkowe resorty na Koh Samui czy w Phang Nga potrafią konkurować standardem z Malediwami, tyle że za ułamek ceny.

Podróż z Polski wymaga zwykle jednego przystanku — bezpośrednich lotów z Warszawy do Bangkoku na razie nie ma, ale połączenia z przesiadką w Dosze, Stambule czy Abu Zabi trwają łącznie 13–16 godzin. Obywatele Polski mogą wjechać do Tajlandii bez wizy na pobyt turystyczny do 60 dni, warto jednak zawsze sprawdzić aktualne przepisy tuż przed wylotem, bo w ostatnich latach limity i procedury (m.in. elektroniczny formularz TDAC) kilkukrotnie się zmieniały. Po lądowaniu najwygodniej poruszać się wewnętrznymi lotami między regionami, pociągami nocnymi na trasie Bangkok–Chiang Mai oraz lokalnymi promami między wyspami.

Klimat Tajlandii dzieli się zasadniczo na trzy pory: chłodną i suchą (listopad–luty), gorącą (marzec–maj) oraz deszczową, czyli monsunową (czerwiec–październik). To uproszczenie dobrze sprawdza się dla Bangkoku i wybrzeża Andamańskiego (Phuket, Krabi, Phi Phi), które są najczęściej odwiedzanymi regionami kraju — warto jednak pamiętać, że wyspy po wschodniej stronie, na Zatoce Tajlandzkiej (Koh Samui, Koh Phangan, Koh Tao), rządzą się nieco innym rytmem i ich najbardziej deszczowy okres przypada dopiero na listopad i grudzień.

Najlepszym momentem na wyjazd do Tajlandii jest okres od połowy listopada do lutego — wtedy temperatury w ciągu dnia oscylują wokół 31–33°C, wilgotność jest najniższa w roku, a szanse na deszcz minimalne, co czyni te miesiące idealnymi zarówno na plażowanie na Andamanach, jak i na trekkingi w górach północy. Grudzień i styczeń to jednocześnie szczyt sezonu turystycznego i najwyższe ceny noclegów, więc dobrym kompromisem bywa listopad lub druga połowa lutego, kiedy jest równie pięknie, a tłumów i cen mniej. Jeśli celem jest głównie wschodnie wybrzeże — Koh Samui czy Koh Phangan — warto przesunąć termin na luty–kwiecień, bo to właśnie wtedy ten rejon ma najmniej opadów, w przeciwieństwie do reszty kraju.

Niezależnie od tego, którą część Tajlandii się wybierze, trudno wyjechać stamtąd rozczarowanym — a jeszcze trudniej nie zacząć od razu planować kolejnego wyjazdu. Jeśli szykujesz się na własną wyprawę, w aplikacji Wakacyjny Organizer rozpiszesz plan podróży dzień po dniu, dodasz listę pakowania dopasowaną do tropikalnego klimatu i podzielisz wspólny budżet ze współpodróżnikami — bez arkuszy kalkulacyjnych i chaosu w wiadomościach.